Η Μετουσίωση του Τρισυπόστατου Σύμπαντος

Ο τρισδιάστατος Χώρος, κι ο γραμμικός Χρόνος, είναι οι 2 θεμελιώδεις και σταθερές υποστάσεις, του τρισυπόστατου σύμπαντος. Ο Χώρος κι ο Χρόνος, είναι αυθύπαρκτες υποστάσεις, που υφίστανται ούτως ή άλλως, ανεξάρτητες από το περιεχόμενο τους, εφόσον είναι αυτές που περιβάλλουν, το περιβάλλον των πάντων.

Οι 2 αυτές υποστάσεις, υπήρχαν πριν απ’ την εμφάνιση της ύλης και θα υπάρχουν και μετά απ’ τον πιθανό αφανισμό της. Υπήρχαν πριν απ’ την εμφάνιση της ζωντανής συνείδησης και θα υπάρχουν και μετά απ’ τον πιθανό αφανισμό της. Ο Χώρος του απέραντου κενού, υπήρχε από πάντα, μα ήταν άσκοπος, όσο ανέμενε εντελώς κενός, την ύλη, για να εμφανιστεί και να του προσδώσει το περιεχόμενο. Ο Χρόνος της απέραντης αιωνιότητας, υπήρχε από πάντα, μα ήταν δίχως κανένα νόημα, όσο ο χώρος ήταν εντελώς κενός, κι όσο ο κόσμος ήταν άφαντος, καθώς ανέμενε κι αυτός μια ζωντανή συνειδητότητα, για να εμφανιστεί και να του προσδώσει την αντίληψη. Οι θεμελιώδεις υποστάσεις του σύμπαντος, υπήρχαν από πάντα, κι όμως ταυτόχρονα δεν υπήρχαν, ενόσω ήταν εντελώς κενές κι άσκοπές, ενόσω δεν γίνονταν αντιληπτές, ενόσω ανέμεναν καρτερικά, τον σπινθήρα της ύπαρξης, που θα τις προσέδιδε το περιεχόμενο. Ανέμεναν επί αμέτρητους αιώνες, να εμφανιστεί κάτι τρισδιάστατο, παλλόμενο, ζωντανό, κάτι που θα κινείται εντός τους, για να ώστε να αποκτήσουν περιεχόμενο και αντίληψη.

Η ΕΝ-έργεια, που εμπεριέχει τον σπινθήρα της συνείδησης και της ύπαρξης των άπειρων πιθανοτήτων, είναι η 3η θεμελιώδης υπόσταση, του τρισυπόστατου σύμπαντος, όμως αυτή εξαρτάται απ' τις άλλες 2 –από τον Χώρο και τον Χρόνο– για να εμφανιστεί. Τίποτα, δεν μπορεί να υπάρξει και να κινηθεί, έξω από τον Χώρο που το περιβάλλει και ανεξάρτητο από τον Χρόνο με τον οποίο αποκτά παλμό. Η ύλη, σε κάθε της έκφανση, εξαρτάται απ’ τον Χώρο που θα της προσφέρει το υπόβαθρο και απ’ τον Χρόνο που θα της δώσει τον συν-χρονισμό. Τα ίδια ακριβώς χρειάζεται και η ζωή για να εμφανιστεί, χρειάζεται τον ενιαίο Χωροχρόνο ως απαραίτητο υπόβαθρο. Η Ζωή λοιπόν, για να υπάρξει, εξαρτάται από δύο "Χ", τον Χώρο και τον Χρόνο, κι από ένα "Ε", την ΕΝ-έργεια. Το τρισυπόστατο Σύμπαν, μπορεί να συμβολιστεί με το ΧΧΕ (Χώρος-Χρόνος-ΕΝ-έργεια).

Μερικά δισεκατομμύρια χρόνια μετά, δηλαδή πολύ αργότερα από το Big Bang, με την εμφάνιση του ανθρώπινου είδους στον καμβά της ζωής, το "Ε" θεωρήθηκε πια περιττό και αντικαταστάθηκε στην συνάρτηση, από ακόμη ένα "Χ", που θεωρήθηκε πολύ πιο απαραίτητο συστατικό: Το Χρήμα. Η ΕΝ-έργεια της ζωής και των άπειρων πιθανοτήτων, αντικαταστάθηκε πια απ' το Χρήμα. Το ιερατείο που διαφεντεύει τον κόσμο των μορφών, ενεφύσησε στον άνθρωπο την πεποίθηση, πως το Χρήμα είναι η μεγαλύτερη σταθερά του σύμπαντος και πως όλα είναι Χρήμα. Όλα μεταφράζονται σε Χρήμα, κι όλα αποκτούν νόημα με αυτό. Ο Χρόνος είναι Χρήμα. Ο Χώρος είναι Χρήμα. Η ΕΝ-έργεια είναι Χρήμα. Η ίδια η Ζωή είναι Χρήμα. Όλα αγοράζονται και πωλούνται με το Χρήμα και δίχως αυτό, δεν μπορεί τίποτα να υπάρξει μέσα στο απέραντο σύμπαν. Κι επειδή σύμφωνα με την θεωρία της Σχετικότητας, Όλα είναι σχετικά, το E=m·c2 έχει γίνει πια Χ=m·c2. Το ορθό, είναι πλέον να λέμε, ότι το Χρήμα (και όχι η ΕΝ-έργεια) ισούται με τη μάζα επί την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο. Το νέο σύμβολο του τρισυπόστατου Σύμπαντος, είναι πλέον το ΧΧΧ (Χώρος-Χρόνος-Χρήμα).

Κάποια στιγμή, μέσα στην Χρονική απεραντοσύνη, ίσως όλα να επιστρέψουν από εκεί που ξεκίνησαν, στην αρχική κατάσταση του κενού και της ανυπαρξίας. Τότε θα έχουν απομείνει πάλι κενές και μονάχες τους, οι 3 θεμελιώδεις υποστάσεις του Σύμπαντος. Οι δύο θα έχουν απομείνει απαράλαχτες, στην αρχική τους μορφή. Μονάχα η τρίτη θα έχει μεταλλαχθεί. Από ΕΝ-έργεια που ήταν, θα έχει μεταμορφωθεί καθολικά πια σε Χρήμα. Ίσως μάλιστα, το μοναδικό που θα έχει απομείνει να αιωρείται στον κενό χώρο του διαστήματος, μετά την εξαφάνιση των τρισεκατομμυρίων γαλαξιών, να είναι τα χαρτονομίσματα, κι οι πιστωτικές κάρτες των τραπεζών. Ποιος ξέρει; Ίσως αυτός, να ήταν εξ αρχής, ο απώτερος σκοπός της ύπαρξης του τρισυπόστατου σύμπαντος. Η μετατροπή της ΕΝ-έργειας σε Ύλη, κι έπειτα η μετατροπή της Ύλης σε Χρήμα. Ίσως εμείς, οι άνθρωποι, δεν είμασταν παρά τα απαραίτητα στοιχεία, που χρειάστηκε το σύμπαν για να μετουσιώσει την ΕΝ-έργεια και πετύχει αυτήν την ονειρική συνθήκη. Ίσως το σύμπαν, να νιώθει απέραντη ικανοποίηση, με την επίτευξη αυτού του σκοπού, καθώς το Χρήμα θα αιωρείται στον κενό Χωροχρόνο. Ίσως πάλι, μετά από πολύ καιρό, να νιώσει πλήξη με αυτή την συνθήκη, ίδια κι απαράλλαχτη με την πλήξη, που νιώθουν πολλοί κάτοχοι του Χρήματος σήμερα. Ίσως τότε, να αιστανθεί την ανάγκη, ώστε να επανεκκινήσει με κάποιον τρόπο, την διαδικασία της ύπαρξης και της έλευσης του Σύμπαντος, με μοναδικό σκοπό αυτήν την φορά, να μετουσιώσει το Χρήμα σε καθαρή ΕΝ-έργεια και να επιστρέψει στην αρχική της μορφή. Ποιος ξέρει; Υποθέσεις κάνουμε. Μόνο που τότε, μάλλον δεν θα είμαστε εδώ, για να δούμε το τελικό αποτέλεσμα. Ίσως πάλι και να ξαναείμαστε εμείς, ίδιοι κι απαράλλαχτοι, για ξαναπαίξουμε το σενάριο, αυτήν την φορά όμως ανάποδα. Ποιος ξέρει πράγματι;