Έχω συνειδητοποιήσει πλέον πως είμαι μελλοθάνατος.
Δεν ξέρω πόσος χρόνος μου απομένει στον μάταιο τούτον κόσμο. Μπορεί να έχω
διαθέσιμες λίγες στιγμές ακόμη, μπορεί και κάποια χρόνια… Μπορεί να σβήσει το
καντήλι μου αύριο ή μπορεί τον άλλον χρόνο. Μπορεί σε 10, σε 20 ή και σε 50
χρόνια… Ποίος ξέρει και τι σημασία έχει;
Έτσι κ’ αλλιώς στην ζωή ένα είναι βέβαιο για όλους.
Από την στιγμή της γέννησης μας, οδεύουμε όλοι αναπόφευκτα προς τον θάνατο. Η
ζωή είναι ένα μικρό υπαρξιακό διάλλειμα από την αιώνια σιωπή… Μια εκπνοή καπνού
που χάνεται σε λιγάκι…. Μια σταγόνα συνειδητότητας μέσα στον ωκεανό της
ανυπαρξίας, ένας μικρός κόκκος άμμου πάνω στην απέραντη παραλία της αιωνιότητας…
Κάποιοι λένε ότι δεν τελειώνουν τα πάντα με τον
θάνατο. Λένε ότι κάτι από μας ζει και μετά τον θάνατο. Λένε πως αυτό το κάτι
είναι αθάνατο, πως δεν εξαλείφεται ποτέ και περνάει σε μια άλλη ανεξερεύνητη διάσταση.
Λένε ακόμη ότι αυτό το κάτι ξαναγυρίζει στην γήινη διάσταση για να κάνει και
άλλα υπαρξιακά διαλείμματα, μέσα από τον ατέρμονα κοχλία της ζωής και του
θανάτου. Φρούδες ελπίδες για μερικούς, βεβαιότητα για κάποιους άλλους. Ποιος
ξέρει…
Έτσι κ’ αλλιώς για όλα τα θέματα έρχεται κάποτε η στιγμή
της αλήθειας και στο συγκεκριμένο θέμα παίρνει κανείς την απάντηση στην ώρα
του, την στιγμή του θανάτου του. Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει αυτήν την στιγμή
της αλήθειας, της μοναδικής ίσως αλήθειας ενός ψεύτικου κόσμου. Ότι κ’ αν συμβαίνει
μετά τον θάνατο, θα συμβεί ούτως ή άλλως. Όλα στην ώρα τους λοιπόν…
Για να πω την αλήθεια μου, δεν καίγομαι και τόσο να
μάθω την απάντηση επί του θέματος. Όσο ακόμη είμαι ζωντανός, δεν με αφορά αυτό που
συμβαίνει μετά τον θάνατο. Δεν με απασχολεί και τόσο αν υπάρχει ζωή μετά τον
θάνατο, αλλά με απασχολεί η ζωή που υπάρχει πριν από τον θάνατο… Το θέμα για μένα
είναι τι είδους ζωή υπάρχει στο υπαρξιακό τώρα και όχι στο ανύπαρκτο μετά. Ασχέτως
του τι θα μου συμβεί μετά τον θάνατο, είμαι εδώ και τώρα ζωντανός για να
ανακαλύψω και να δώσω νόημα στην ύπαρξη μου σε αυτήν την διάσταση που βιώνω.
Είμαι εδώ για να ζήσω αληθινά και με νόημα, για όσο χρονικό διάστημα έχει
καθοριστεί για εμένα.
Ότι κ’ αν συμβαίνει πάντως μετά τον θάνατο, δεν
νομίζω ότι τότε θα χρειάζομαι κάτι από τον κόσμο των ζωντανών. Όπως επίσης δεν
νομίζω να με αφορά πλέον μετά τον θάνατο ο κόσμος τον ζωντανών, έκτος και αν
ίσως υπάρχει η πιθανότητα να ξαναγυρίσω σε αυτόν. Όμως ακόμη κ’ αν ξαναγυρίσω,
ποτέ δεν θα είμαι ο ίδιος άνθρωπος, όπως ούτε και αυτοί που γνώρισα. Ποτέ δεν
θα είμαι αυτό που είμαι εδώ και τώρα.
Οι ανάγκες της ύπαρξης μου σε αυτήν την διάσταση, αφορούν
το παρόν. Αν χρειάζομαι κάτι, το χρειάζομαι τώρα, όσο ακόμα είμαι ζωντανός. Αν
θέλω να με αγαπούν, θέλω να με αγαπούν τώρα, όσο ακόμα είμαι ζωντανός. Αν θέλω
να με εκτιμούν, το θέλω τώρα. Αν θέλω να με τιμούν το θέλω τώρα. Αν χρειάζομαι
ζεστασιά, την χρειάζομαι τώρα, όχι μετά θάνατον. Αν χρειάζομαι ρούχα και
σκεπάσματα, τα χρειάζομαι τώρα. Αν χρειάζομαι τροφή και στέγη, την χρειάζομαι τώρα.
Γιατί όλα αυτά δεν θα με αφορούν πια μετά τον θάνατο μου.
Αν σε αγαπώ επιθυμώ να ζήσω, για ‘σένα και για ‘μένα,
μα όχι να πεθάνω. Αν με αγαπάς ζήσε για ‘μένα και για ‘σένα, αλλά προς θεού μην
επιθυμείς να πεθάνεις. Αν αγαπάμε ο ένας τον άλλον ας φτιάξουμε αυτόν τον κόσμο
καλύτερο. Τώρα όχι μετά. Σήμερα όχι αύριο, γιατί αύριο ίσως να μην υπάρχουμε
πλέον. Για το παρόν, όχι για το μέλλον. Για εμάς, όχι γι’ αυτούς που θα ‘ρθουν
μετά από μας. Γιατί ο κόσμος που θα έρθει μετά από εμάς δεν μας αφορά καθόλου.
Το τι θα κάνουν όσοι υπάρξουν ίσως μετά από εμάς δεν μας αφορά. Θα είναι δικό
τους θέμα ίσως και δικαίωμα, να καθορίσουν την δική τους πραγματικότητα και
ειλικρινά δεν με νοιάζει καθόλου γι’ αυτούς. Γιατί είναι υποκριτικό και ψεύτικο
να παριστάνω πως νοιάζομαι γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν ακόμα, όταν δεν
νοιάζομαι γι’ αυτούς που υπάρχουν σήμερα, εδώ τριγύρω μου. Είναι υποκριτικό και
ψεύτικο να νοιάζομαι για το τι θα υπάρχει όταν πλέον εγώ δεν θα υπάρχω. Δεν με
αφορά το μετά. Με αφορά το τώρα. Δεν με αφορούν αυτοί που πέθαναν, ή αυτοί που
δεν υπάρχουν ακόμα. Με αφορούν οι ζωντανοί, για όσον καιρό ακόμα είναι ζωντανοί.
Γι’ αυτό σας παρακαλώ αν θέλετε να με αγαπήσετε
αγαπήστε με τώρα. Αν θέλετε να με τιμήσετε, τιμήστε με τώρα, όσο ακόμα είμαι ζωντανός.
Αν θέλετε να σεβαστείτε κάτι από εμένα, σεβαστείτε την ζωντανή συνείδηση μου
και όχι κάποια νεκρή ανάμνηση μου. Σεβαστείτε το σώμα μου όσο ακόμη είμαι ζωντανός,
γιατί δεν με νοιάζει ποια τύχη θα έχει το άψυχο κουφάρι μου όταν θα έχω πλέον
πεθάνει. Αν τότε χρειαστείτε κάτι από το άψυχο πτώμα μου μπορείτε να το πάρετε ελεύθερα.
Παρακαλώ να μην μου ευχηθείτε καλό ταξίδι όταν θα
πεθάνω, γιατί αν τύχει και κάνω κάποιο μεταφυσικό ταξίδι, αυτό δεν θα σας
αφορά. Μην ευχηθείτε να είναι ελαφρύ το χώμα που θα με σκεπάζει, γιατί και βαρύ
να είναι μάλλον δεν θα με ενοχλεί καθόλου. Το ταξίδι μου θα είναι ένα ταξίδι στο
βασίλειο της σιωπής και αν θελήσετε να το τιμήσετε σωπάστε για μένα. Αν θελήσετε
να με τιμήσετε μετά θάνατον, ασχοληθείτε με αυτούς που θα παραμείνουν ζωντανοί
μετά από μένα. Μην κλάψετε για μένα, γιατί και ο δικός σας προορισμός είναι ο
ίδιος και μάλιστα σύντομα. Κλάψτε για σας αν δεν είστε όσο ζωντανοί και ελεύθεροι
πρέπει να είναι οι άνθρωποι. Σταματήστε να ζείτε τις ζωές σας σαν άψυχα
κουφάρια.
Αν θέλετε να επαναστατήσετε για κάτι, επαναστατήστε
για τους ζωντανούς, όχι για τους νεκρούς. Αγαπήστε και τιμήστε τους ζωντανούς.
Μην νοιάζεστε για τους νεκρούς. Δεν τους οφείλετε τίποτα και δεν σας οφείλουν
τίποτα. Οι νεκροί δεν έχουν πλέον ανάγκη ούτε από την τιμή σας, ούτε από τον
οίκτο σας. Αναστήστε το πνεύμα σας και φτιάξτε έναν κόσμο αντάξιο για ζωντανούς
ανθρώπους. Χαρείτε το υπαρξιακό σας διάλλειμα από την αιώνια σιωπή, χωρίς να
σας νοιάζει το αναπόφευκτο μετά. Υμνήστε την ζωή και όχι τον θάνατο.
v
Πάντα όσα
εύρη η χειρ σου να κάμη, κάμε κατά την δύναμίν σου· διότι δεν είναι πράξις ούτε
λογισμός ούτε γνώσις ούτε σοφία εν τω άδη όπου υπάγεις…. Διότι οι ζώντες
γνωρίζουσιν ότι θέλουσιν αποθάνει· αλλ' οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν ουδέ
έχουσι πλέον απόλαυσιν· επειδή το μνημόσυνον αυτών ελησμονήθη…. Εκκλησιαστής 9: 5,10
v
Ο δε
Ιησούς είπε προς αυτόν· Ακολούθει μοι και άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους
εαυτών νεκρούς. Ματθαίος 8: 22
v
Ο δε Θεός
δεν είναι νεκρών, αλλά ζώντων· Λουκάς 20: 38
